تکواندو رشته ورزشي جالبي است .

تجربه ي چندين ساله ي من دستکم به خودم ثابت کرد که ارتباط بين مربيان / هنرجويان / مربيان و هنرجويان و حتي ارتباط با اولياء هنرجويان در اين رشته ورزشي به مرور خيلي دوستانه / خودماني و نزديک ميشود و اين فرايند کم کم تبديل به يک تشکل ميشود که خيلي هم مبناي منسجمي خواهد داشت .

محور اين تشکل مربيست و نقش او بسيار تعيين کنند .

واضع / مجري و قاضي قانون اين تشکل مربيست .

و از اين نظر در هر موضعي و در برخورد با هر موضوعي بايد درايت به خرج دهد .

بايد مراقب تفکر / زبان و اعمال خود باشد .

بايد مدام در مراقبه باشد .

تقکر و سکوت دوستاني بسيار قديمي اند و دو بال پرواز و تعالي .

مربي پرگو کم فکر ميکند و خطا بسيار دارد .

به حاشيه ميرود .

او واضع / مجري و قاضي خوبي نخواهد بود و رفته رفته از محوريت خارج ميشود .

او خودش ميشود سرنشين يک کشتي که هدايتگري ندارد و معلوم نيست به کجا ميرود .

مربي بايد نقش متني خود را در بين تمام افرادي که با آنها سر و کار دارد حفظ کرده و روز به روز تعالي ببخشد .

کلاس اين مربي هر روز شلوغ تر / شاگردانش ماندگار تر و ارتباطش با اولياء و مربيان ديگر هم صميمانه تر خواهد شد